Hoe lang heb je nodig?
Van twee à drie uur tot een halve dag, liefst in de avond. In het korte geval pak je alleen de highlights: struin door het historisch krappe en zeer sfeervolle Omoide Yokocho om wat kleine hapjes te gaan eten, om later een barretje te pakken in Golden Gai, voor of nadat je wat rondgelopen hebt tussen de neonchaos van Kabukicho. Je kat het uitbreiden met wat shoppen, een observatiedek meepakken of even door het park Shinjuku Gyoen wandelen om mentaal te herstellen van alle prikkels.
Optionele uitstapjes
Tokyo Metropolitan Government Building (60 min)
Gratis uitzicht over Tokyo vanaf enorme hoogte. Op heldere dagen kun je zelfs Mount Fuji zien.
Godzilla Head (gewoon even goed opletten bij Kabukicho)
Compleet absurd fotomoment midden in Kabukicho. Er steekt letterlijk een gigantische Godzilla-kop boven een gebouw uit alsof hij Tokyo opnieuw komt slopen, maar nu vooral toeristen entertaint.
Isetan Shinjuku (20min tot 2+ uur, afhankelijk van je shopbehoefte)
Een luxe-warenhuis van Toyko, een Bijenkorf on steroids. Ga vooral ook even naar de food hall in de kelder, de zogenaamde depachika. Dat is misschien nog wel het leukste gedeelte: perfect gemaakte sushi, wagyu, bentoboxen, desserts en fruit dat eruitziet alsof het individueel therapeutische begeleiding heeft gekregen.
Karaoke (60 min tot een hele avond voor de liefhebber)
Met het gezin een karaokehok in gaan en iemand verplichten om een dramatische versie van “Bohemian Rhapsody” te zingen is cultureel erfgoed.
Shinjuku Batting Center (15-60 min)
Japaners slaan hier na hun werk honkballen kapot om stress kwijt te raken. Verrassend leuk, zelfs als je nog nooit een knuppel hebt vastgehouden.
Kabuchiko
Kabukicho is het deel van Tokyo waar alle neonlampen lijken te schreeuwen: “Neem vooral geen verstandige beslissing vanavond.” Overal knipperende schermen, vreemde mascottes, hostclubs, arcades en straatjes waarvan je moeder direct zou zeggen dat je daar niet heen moet. Je komt er voor de sfeer: gigantische Godzilla-koppen boven gebouwen, eindeloze gamehallen, karaokebars, vreemde cafés en het gevoel alsof je midden in een Japanse misdaadfilm bent beland, maar dan met meer toeristen en minder eergevoel.
Omoide Yokocho
Omoide Yokocho voelt alsof je per ongeluk het Tokyo van 1955 binnenloopt. Smalle steegjes, rokende yakitori-grills, TL-balken die hun pensioen allang hadden moeten halen en kleine eetzaakjes waar je ellebogen automatisch contact maken met onbekenden. Het draait hier vooral om eten, bier en het gevoel dat je even ontsnapt aan het hypermoderne Tokyo erboven.
Golden Gai
Golden Gai is minder eten en meer… vreemde nachtelijke kroegjesenergie. Een wirwar van piepkleine bars, soms met plek voor vijf mensen, elk met een compleet eigen sfeer: punk, jazz, horrorfilms, whisky, karaoke of gewoon een eigenaar die eruitziet alsof hij al dertig jaar niet geslapen heeft. Hier kom je niet per se om vol te eten, maar om rond te dwalen en te denken: “Hoe bestaat dit nog?”
Shinjuku Gyoen
Shinjuku Gyoen voelt alsof iemand midden in het drukste deel van Tokyo ineens per ongeluk een enorme rustknop heeft ingedrukt. Buiten gillen de neonreclames en binnen hoor je vooral vogels, grindpaadjes en mensen die ineens heel zacht gaan praten alsof ze in een bibliotheek voor bomen lopen.
Je komt hier om even bij te komen van Shinjuku zelf. Grasvelden, Japanse tuinen, vijvers en bloesems, terwijl op de achtergrond de wolkenkrabbers staan te wachten om je mentale rust direct weer af te pakken zodra je het park uitloopt.